วันชิงหมิงหรือที่เรียกว่าวันกวาดสุสาน ตรงกับวันที่ 4 หรือ 5 เมษายน เป็นวันพิเศษสำหรับผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อแสดงความรักและความเคารพต่อเพื่อนหรือญาติที่เสียชีวิตไปแล้ว ผู้คนมักไปกวาดสุสานและวางเนื้อและไวน์ไว้หน้าสุสาน สิ่งที่น่าสนใจอย่างหนึ่งก็คือ ผู้คนจะเผาเงินกระดาษให้กับผู้เสียชีวิต

เทศกาลชิงหมิงเป็นช่วงเวลาแห่งการรำลึกถึงผู้ล่วงลับและผู้เป็นที่รัก และที่สำคัญกว่านั้น ยังเป็นช่วงเวลาแห่งการยกย่องและให้ความเคารพต่อบรรพบุรุษและสมาชิกครอบครัวที่ล่วงลับไปแล้ว เนื่องจากเทศกาลนี้บังคับใช้หลักจริยธรรมแห่งความกตัญญูกตเวที ดังนั้นเทศกาลชิงหมิงจึงเป็นเทศกาลสำคัญของชาวจีน

เทศกาลจีนนี้มีความหมายว่า “แจ่มใส” (ชิง) และ “สดใส” (หมิง) ตรงกับช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ในวันที่ 106 หลังครีษมายัน ถือเป็นเทศกาล “ฤดูใบไม้ผลิ” และเป็นโอกาสที่คนทั้งครอบครัวจะออกจากบ้านและไปกวาดหลุมศพบรรพบุรุษ เนื่องจากชาวจีนเป็นคนปฏิบัติธรรม จึงมีการกำหนดระยะเวลาการกวาดหลุมศพให้ยาวนานขึ้น กล่าวคือ 10 วันก่อนและหลังวันชิงหมิง สำหรับกลุ่มภาษาถิ่นบางกลุ่มจะจัดสรรเวลาหนึ่งเดือนเต็ม

ชิงหมิงมักมีความเกี่ยวข้องกับเจี๋ยจื้อจุ้ย ซึ่งอาศัยอยู่ในมณฑลซานซีเมื่อ 600 ปีก่อนคริสตกาล ตามตำนานเล่าว่าเจี๋ยช่วยชีวิตขุนนางที่กำลังอดอยากของตนด้วยการถวายชิ้นส่วนขาของตัวเอง เมื่อพอร์ดประสบความสำเร็จในการเป็นผู้ปกครองอาณาจักรเล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาจึงเชิญสาวกที่ซื่อสัตย์ของตนให้เข้าร่วมกับเขา อย่างไรก็ตาม เจี๋ยปฏิเสธคำเชิญของเขา โดยเลือกที่จะใช้ชีวิตแบบฤๅษีกับแม่ชีของเขาในภูเขาแทน

เนื่องจากเชื่อว่าจะสามารถขับไล่เจี๋ยออกไปได้ด้วยการเผาภูเขา เจ้าเมืองจึงสั่งให้คนของตนจุดไฟเผาป่า แต่เจี๋ยกลับตกตะลึงและเลือกที่จะอยู่ที่เดิม และถูกเผาจนตาย เพื่อเป็นการรำลึกถึงเจี๋ย เจ้าเมืองจึงสั่งให้ดับไฟในบ้านทุกหลังในวันครบรอบการเสียชีวิตของเจี๋ย ดังนั้น "งานเลี้ยงอาหารเย็น" จึงเริ่มต้นขึ้น ซึ่งเป็นวันที่ไม่สามารถปรุงอาหารได้เนื่องจากไม่สามารถจุดไฟได้

เทศกาลอาหารเย็นจะจัดขึ้นในวันก่อนวันชิงหมิง และมักถือเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลชิงหมิง เมื่อเวลาผ่านไป เทศกาลชิงหมิงก็จะเข้ามาแทนที่เทศกาลอาหารเย็น ไม่ว่าจะปฏิบัติตามประเพณีใด การปฏิบัติพื้นฐานของเทศกาลชิงหมิงก็คือการรำลึกถึงผู้อาวุโสโดยพยายามเป็นพิเศษในการไปเยี่ยมหลุมศพ เถ้ากระดูก หรือแผ่นจารึกบรรพบุรุษของพวกเขา เพื่อให้การเยี่ยมเยือนครั้งนี้มีความหมายมากยิ่งขึ้น ควรใช้เวลาเตือนสมาชิกรุ่นเยาว์ในครอบครัวเกี่ยวกับชีวิตและการมีส่วนสนับสนุนของบรรพบุรุษ รวมถึงเรื่องราวของเจี๋ยจื้อจุ้ยที่เลือกความตายแทนการยอมจำนน